NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Dzwoniła Joanna. Mamy się spotkać na parkingu sądu.
Joanna?
Klein. Obrończyni, o której ci mówiłem.
Zna system najlepiej ze wszystkich.
ODRZUĆ ODBIERZ
O mój Boże.
POLICJA
Andy.
Laurie, nazywam się Joanna Klein.
Miło cię poznać.
Przykro mi, że przez to przechodzicie.
Dziękuję.
Mam kawę w aucie, jeśli chcecie.
Nie trzeba.
- Jacob już jest? - Jedzie.
Jak się czuje?
Jest przestraszony, ale poza tym okej.
Przechodziłeś to, ale nie z tej strony.
Laurie, dla ciebie to nowe, więc przeczytam wam katechizm.
Od tej chwili
do powrotu do domu, gdy zamkną się za wami drzwi,
macie nie pokazywać żadnych emocji.
Nic.
Wiem, że proszę o wiele, ale to ważne.
Żadnych emocji.
Laurie?
Tak.
Każda mina, każda reakcja będą interpretowane przeciwko wam.
POLICJA NEWTON
Uśmiechniecie się, to powiedzą, że nie bierzecie tego na poważnie.
Będziecie płakać, to powiedzą, że udajecie.
Nie odpowiadajcie na żadne pytania, które będą wykrzykiwać.
W telewizji liczą się tylko obrazy.
I co najważniejsze,
każdy przejaw gniewu, szczególnie Jacoba,
potwierdzi najgorsze podejrzenia ludzi.
Pamiętajcie, że w ich oczach nie tylko Jacob jest winny.
Wszyscy jesteście.
Szukają potwierdzenia, więc nie dajcie im go.
Okej.
Pamiętajcie, twarze pokerzystów.
- Gotowi? - Tak.
Okej.
Już są!
Barberowie. Łap aparat!
Kiedy rozmawialiście z Jacobem?
Nadajemy na żywo.
Kiedy ostatni raz widziała pani syna?
Jak się ma rodzina?
Jak aresztowanie wpłynęło na rodzinę?
Jak się trzymacie?
- O Boże. - Wszystko okej?
Tak.
...za dziesięć minut?
To powinno pójść szybko. Jakieś dziesięć minut.
A teraz co?
Teraz czekamy.
Proszę o uwagę.
Jak wiecie, wczoraj wieczorem tragedia, która dotknęła tę społeczność,
została spotęgowana w sposób, który trudno pojąć.
Mówię o aresztowaniu Jacoba Barbera, ucznia ósmej klasy w Archer.
Podkreślam, że nie należy wyciągać pochopnych wniosków.
Czyli ignorować plotki i ich nie rozsiewać.
Pamiętając o tym,
jeśli macie informacje, które mogą pomóc w śledztwie,
policja prosi o natychmiastowy kontakt.
Możecie to zrobić bezpośrednio lub przez szkolnego psychologa.
Proszę wstać, idzie Wysoki Sąd.
Przewodniczyć będzie sędzia Rivera.
Sąd rozpoczyna posiedzenie. Proszę usiąść.
Dzień dobry. Zaczynajmy.
Wprowadzić oskarżonego.
Akt oskarżenia numer 08-44-07.
Stan przeciwko Jacobowi Owenowi Barberowi.
Zarzuty to zabójstwo pierwszego stopnia.
Czy Stan jest gotowy?
Tak, Wysoki Sądzie.
- Jakie jest stanowisko oskarżonego? - Jacob.
Niewinny, Wysoki Sądzie.
Przejdźmy do kwestii kaucji. Stan?
Wysoki Sądzie, jeśli mogę,
wszyscy znamy ojca oskarżonego, który jest tu z nami.
Wszyscy współczujemy panu Barberowi.
Przez wiele lat uważałem go za mentora.
Panie Logiudice, zakładam, że pan wie, że pan Barber nie jest oskarżonym.
Oczywiście.
Ale jego uczestnictwo w sprawie ma znaczenie
w kwestii kaucji, którą chcę poruszyć.
To proszę to zrobić.
Tak, Wysoki Sądzie.
Stan wnosi o kaucję w wysokości 500 000 w gotówce,
pięć milionów za poręczeniem.
Bez przesady.
Stan uważa, że oskarżony może uciec,
biorąc pod uwagę okrucieństwo zbrodni i spore prawdopodobieństwo skazania.
Oskarżony nie był notowany ani wcześniej aresztowany.
Sąd nie uważa, że oskarżony może uciec.
Kaucja wynosi tyle, ile wczoraj.
Dziesięć tysięcy w gotówce. Sto tysięcy za poręczeniem.
Procesowi będzie przewodniczył sędzia French,
postępowanie przedprocesowe wyznaczam na 21 sierpnia.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
- Co teraz? - Spokojnie. Zabiorą go.
Taka procedura. Za chwilę go zobaczymy.
Chodźmy.
CZEK GOTÓWKOWY
W domu będą czekali na was dziennikarze.
Moja asystentka Ellen przyniesie wam zakupy,
ale nie możecie siedzieć w domu.
Jutro wyjdziecie coś załatwić, zatankować auto.
Pozwólcie im zrobić zdjęcia i dadzą wam spokój.
Dokument do podpisania.
- Proszę tu podpisać. - Przepraszam.
Chodźcie. Wychodzi.
Jacob!
Hej! Proszę się przesunąć.
Zróbcie trochę miejsca.
Zejdźcie z drogi.
Zróbcie im trochę miejsca.
Możemy prosić o komentarz?
Jacob, jak się czujesz?
No i?
To brzmi, jakbyśmy się ledwie znali.
Myślałam, że dobrze brzmi.
Szef kampanii uważa, że jest w dobrym tonie.
On ma gdzieś, kto oberwie, o ile to nie my.
Przepraszam. Po prostu...
Zwykle w takich sytuacjach proszę o radę Andy’ego.
Nigdy w życiu...
Musisz wydać jakieś oświadczenie.
Wiem.
To wysłać?
To Barberowie.
Już są. Chodźcie.
Uważajcie. Jadą. Bliżej, okej? Masz to?
Nie mam sumienia go budzić.
Jacob, kochanie.
Jesteśmy w domu.
Jesteś głodny? Zrobić ci coś?
Nie, chcę iść spać.
Tak.
Hej. Jesteśmy z ciebie dumni.
To, jak tam dziś stałeś, wymagało odwagi.
Było strasznie.
Już dobrze.
Odpocznij.
Nie odzyskałem telefonu od policji.
Kupimy ci nowy. Może tego nowego laptopa.
Zabrali mój komputer?
Tak. Tak się dzieje, kiedy...
Tak się dzieje.
Okej.
Halo.
O mój Boże.
Kto mówi?
Zadzwonię jutro do firmy i każę im zmienić numer.
GIMNAZJUM ARCHER PORTAL PRAC DOMOWYCH
JASNY GWINT JB JEST NA KAŻDYM...
GOŚĆ ROZWALI INTERNET
RODZICE MNIE WYPYTUJĄ...
JAKAŚ DZIEWCZYNA NAPISAŁA ŻE JEST SEKSOWNY LOL
WIDEO ROZMOWA
Hej. Musiałem znowu pogadać z prawnikiem.
Który prowadzi sprawę Jacoba.
Wciąż do mnie dzwoni.
- Sarah, jesteś tam? - Tak.
Mam pracę domową, muszę kończyć.
To, co dziś wiedzieliśmy,
język ciała, zimne spojrzenie, unikanie kontaktu wzrokowego...
SYN PROKURATORA OSKARŻONY O MORDERSTWO KOLEGI Z KLASY
...to niedobry wizerunek oskarżonego.
Śpi jak zabity. Pewnie prześpi całą noc.
I to potwierdza...
To nie jest dobry pomysł.
Widziałeś, co o nim mówią w sieci?
Musimy to ignorować.
Mówią, że wygląda na zadufanego i niewzruszonego.
- Nie ma nawet 15 lat. - Kochanie, tak to się odbywa.
Co będzie, gdy to zobaczy?
Już nic nie będzie dla niego takie samo.
To się będzie za nim ciągnęło całe życie.
Laurie.
Co?
Co, Andy?
Posłuchaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Coś, co się wkrótce wyda.
O Jacobie?
O mnie.
Mojej rodzinie.
Moim ojcu.
Zanim zaczniemy, chcę coś wyjaśnić.
To ty jesteś klientem.
To znaczy, że na ile to możliwe, to ty podejmujesz decyzje.
Nie twoi rodzice, nie ja. Ty.
W takim zakresie, w jakim chcesz zostawić decyzje mamie i tacie,
to zrozumiałe.
Ale według prawa w Massachusetts
dziecko w twoim wieku oskarżone o morderstwo jest sądzone jak dorosły.
Dlatego zrobię, co mogę, by traktować cię jak dorosłego, okej?
- Okej. - W takim razie.
W teorii wygląda na to, że Ben Rifkin się nad tobą znęcał.
Kupiłeś nóż
i gdy pojawiła się możliwość, zemściłeś się.
Chwila, znęcał się nad tobą?
Niespecjalnie. Trochę, ale...
- Jak to „trochę”? - Nic nie mówiłeś.
- Czemu nie powiedziałeś? - Ja nie...
Był gnojem wobec wielu ludzi. Nie tylko mnie.
Powinieneś był nam powiedzieć. Co robił?
Andy, Laurie. Proszę.
Co do samego ataku,
wygląda na to, że nie ma świadków.
Przyznałeś, że byłeś w parku.
A twój kolega ze szkoły twierdzi, że miałeś nóż,
który przynosiłeś czasem do szkoły.
To Derek. Derek Yoo.
To sprawa oparta na poszlakach.
Jest też odcisk palca.
Ale odciski to ograniczona forma dowodu.
Często jest niewinne wyjaśnienie.
Czujesz się pewnie?
Jest coś jeszcze.
Laurie?
Muszę ci coś powiedzieć.
Mówiłeś, że to i tak wyjdzie. Musimy się z tym zmierzyć.
Lepiej, by usłyszał od nas niż z wiadomości.
Przepraszam. Zmierzyć się z czym?
Mamo?
Nasza rodzina ma historię przemocy.
Przykro mi, że dowiadujesz się w ten sposób, ale to prawda.
Przepraszam, Joanno. To moja wina.
- Laurie dowiedziała się wczoraj. - O czym?
Mój ojciec, twój dziadek...
Jest w więzieniu.
Siedzi tam od dawna.
Gdy ostatni raz go wiedziałem, miałem sześć lat.
Mama zabrała mnie do niego po aresztowaniu.
Mówiłeś, że odszedł, gdy byłeś dzieckiem.
To mówiłem wszystkim, gdy dorastałem. To samo mówiła moja matka.
Mówiłeś, że nie znałeś ojca.
Wiem.
Wstydziłem się go.
Okłamałeś mnie.
Okłamywałeś mnie.
Przepraszam, Laurie.
Nie powiedziałem całej prawdy.
Co zrobił?
Zabił dziewczynę.
Kim była?
Uczennicą w dwuletnim college’u.
Znaleźli jej ciało w opuszczonym szeregowcu przy Congress Ave.
Zadźgano ją na śmierć.
Co?
Wiele razy chciałem ci o tym powiedzieć.
- Dlaczego nie powiedziałeś? - To moja historia. Ja taki nie jestem.
Siedemnaście lat? Nie ufałeś, że to zrozumiem?
Bałem się, że jeśli powiem, zmienisz o mnie zdanie.
I to byłoby na marne, bo to nic nie znaczy.
Czyżby?
Teraz rozumiem.
Nie mówię, że Logiudice tego nie wyciągnie,
ale nic tym nie zdziała.
Może tylko w osądzie opinii publicznej.
Na pewno?
Laurie się martwi, że oskarżenie postawi na predyspozycje genetyczne.
Czytałam o tym rano w sieci.
Były sprawy,
w których czegoś takiego użyto jako dowodu.
Zwą to „genem mordercy”.
To niedorzeczne.
Uważasz, że mam gen mordercy?
Nie. Tak to nazywają.
Martwimy się, że mogą to wykorzystać przeciwko tobie.
Wątpię, by dopuszczono taki dowód.
To nie znaczy, że nie spróbują, ale jeśli tak, będziemy walczyć.
Muszę iść do łazienki. Źle się czuję.
Mary, pokażesz Jacobowi, gdzie jest łazienka?
Oczywiście.
Tędy.
Jezu Chryste. Musiałaś o tym mówić teraz?
Ma prawo znać prawdę.
Mam dość kłamstw. I twoich, i jego.
- Jego? Nękanie? - Nic o tym nie wspominał.
Mówił, jakby się ledwo znali.
- A odcisk... - Wyjaśnił odcisk.
- Znalazł ciało i spanikował. - O tym też nie powiedział.
Uważam, że musimy być ze sobą szczerzy.
Dość tajemnic.
Chyba wystarczy na dzisiaj.
- Proszę. - Dziękuję.
Mogliście mi powiedzieć.
Wciąż się zastanawiamy, jak to wszystko przetrawić.
Nikomu nie powiedziałem.
Bałem się, że ludzie będą mnie oceniać.
A teraz boję się, że będą oceniać ciebie.
Czemu mieliby tego nie robić?
Taki jestem, prawda?
- Jacobie. - W porządku.
Jest na mnie zły, nie winię go.
Nie jesteś taki.
Skąd wiesz?
Może mama ma rację.
- Może mam gen mordercy. - Nie mówiłam tak.
Gen mordercy to bzdura.
Może jestem taki jak on.
Hej!
Wystarczy, okej?
Jest złym człowiekiem, ale to nie ma nic wspólnego z tobą.
Widzisz? O to się martwiłem.
Dlatego nic nie mówiłem.
Miałeś prawo nie wiedzieć.
Zacząć z czystą kartą. Bez tego wiszącego nad głową...
Dziękuję.
Cholera.
Ignoruj to.
Andy.
Wybacz. Myślałem, że jesteś sama.
Jest u mnie co drugi tydzień.
W porządku. To kolega z pracy.
Zaczekaj tutaj.
Chodźmy do środka. Pooglądasz telewizję.
Urosła.
Pogadajmy z tyłu.
Chcesz, żeby mnie, kurwa, zawiesili?
- Potrzebuję pomocy. - Z czym?
Z Leonardem Patzem.
Jezu Chryste, Andy.
Oboje wiem, że jest podejrzany.
Nie mów tak.
- Jak? - „Oboje wiemy”.
Gdyby Lynn się nie zabrała za Jacoba,
- przyglądałabyś się Patzowi. - Skąd wiesz, że tak nie jest?
A jest?
Nie zapomniałam o nim, jeśli o to pytasz.
Ale nie jest priorytetem.
Już nie.
- Dla mnie jest. - Nie wątpię.
Co chcesz powiedzieć?
Chcę mu się przyjrzeć. Zobaczyć akta.
No i?
Zabrałaś mój komputer.
Nikt nie musi wiedzieć.
To nie nielegalne, tylko niewłaściwe.
Pomyślę o tym, wypisując mandaty na autostradzie.
- Proszę, Duff. - Nie.
Rozumiem, czemu to robisz.
Pewnie robiłabym to samo na twoim miejscu, ale nie jestem.
Proszę jako przyjaciel.
Potrzebuję jego akt.
Przyjaciel?
Co?
Pracujemy razem, ale się nie przyjaźnimy.
Pierwszy raz w twoim domu byłam z nakazem.
To...
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi. Przykro mi, że ty nie.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Ale jeśli uważasz, że tak wygląda przyjaźń,
to mi cię szkoda.
Mamo?
- Już idę, skarbie. - Okej.
To wszystko czy...
Andy.
Andy?
Andy.
Prosiłem, żebyś opisał pierwsze tygodnie po aresztowaniu Jacoba.
Zobaczmy.
Zaczęły się od niedzieli.
Potem był poniedziałek.
Następnie nadszedł wtorek.
Zawsze bądź precyzyjny.
Zakres pytania powinien być możliwie najwęższy.
Jedna z wielu twoich lekcji.
Dobrze. Zapytam inaczej.
Możesz opisać atmosferę w domu
po aresztowaniu Jacoba?
- Atmosferę? - Boże.
Zadaj właściwe pytanie. To nie jest trudne.
Chcesz wiedzieć, czy Jacob wydawał się winny. Miej jaja zapytać.
Dobrze. Wydawał się?
Nie mam pojęcia.
Miał 14 lat. Został wyrwany ze swojego życia.
- Od kolegów, zajęć... - Przepraszam. Kolegów?
Tak.
Ciekawi mnie, że nie powiedziałeś przyjaciół.
Daj spokój, Neal.
- Jacob miał przyjaciół? - Tak.
Kilku, tak.
Ben był przyjacielem?
Nie. Powiedział, że Ben zachowywał się jak dupek.
No wiesz... rzucał wyzwiskami.
Jakimi?
Nie wiem. Zwyczajnymi.
Nazwał Jacoba „pedałem”?
Tak.
Więcej niż raz?
Z tego co wiem.
Wyrwanie Jacoba z jego rutyny wpłynęło na jego zachowanie.
- Zgadza się? - Tak.
Bycie w telewizji i internecie sprawiło,
że zamknął się w sobie na trochę.
Przynajmniej na początku.
Był świadomy, że stał się celebrytą.
Tak.
Prosiliśmy, by nie patrzył.
Zajmował się lekcjami. Zostało mu osiem tygodni w szkole.
Szkole?
Zatrudniliśmy mu nauczycielkę.
Panią Mandel.
Była emerytowaną nauczycielką Jacoba.
Pomyśleliśmy, że nie będzie tak dziwnie.
Nie było?
Nie wiem. Może.
Jak mówiłem, zamknął się w sobie.
Wszyscy się zamknęliśmy.
To trudny okres.
Dla Laurie też?
Jeśli spojrzysz na koszt takiego programu,
nie tylko bezpośrednie wydatki, ale też pensje, dodatkowe...
Laurie.
Jak się masz?
Nie najlepiej, ale cieszę się, że wróciłam.
Mogę...
Pewnie.
GALA WIOSENNA
Myślałyśmy o tobie.
Nie sądziłyśmy, że tak szybko wrócisz.
Przyda mi się odskocznia.
Zamiast gapić się w ścianę, pomyślałam, że zrobię coś dobrego.
Przeglądamy budżet na wycieczki na przyszły rok.
Okej.
Co, do kurwy?
GALA WIOSENNA
- Masz chwilę? - Pewnie.
Właśnie miałam telekonferencję z kilkoma członkami zarządu
i prawnikami.
Uważają, że za wcześnie wróciłaś do pracy.
Nic mi nie jest. Przysięgam.
Nie słuchasz mnie.
To nie jest dobry pomysł. Nie teraz.
Wiesz, jak bardzo cię kochamy.
Jak jesteśmy wdzięczni za to, co zrobiłaś przez ostatnie siedem lat?
Osiem.
Po prostu...
Jesteśmy ratunkiem dla tych dzieci.
Powinniśmy być dla nich bezpiecznym miejscem.
I uważacie, że moja obecność...
Nie chodzi o ciebie.
Bardziej o...
Zarząd martwi się o negatywne konotacje.
Już i tak mamy problemy finansowe.
Rozumiem.
To nie jest rozwiązanie na stałe.
Nikt cię nie zwalnia.
To po prostu nie jest odpowiedni moment.
Jeszcze nie.
To kiedy?
Ja...
Przykro mi, kochanie.
Z powodu tego, przez co przechodzisz.
Dziękuję.
Pani Barber.
Dobra. Zastrzelę go. Wchodź.
Nie żyjesz.
Zastrzel go.
Jak możesz tak źle grać?
Nie żyjesz.
Hej, młody.
Co powiesz na przerwę? Grasz kilka godzin.
Jake.
Muszę kończyć. Dobra.
- Kiedy kolacja? - Gdy mama wróci.
Z kim grasz?
- Nie wiem. Z jakimś gościem. - Nie wiesz, jak się nazywa?
Mówił, że Tim albo Tom.
Podałeś mu swoje imię?
Nie wiem. Pewnie tak.
Musisz uważać, co tam mówisz.
To bzdury.
Wiem, ale ludzie wyciągają rzeczy z kontekstu, nagrywają.
Dlatego żadnych mediów społecznościowych.
To jest gdzieś przechowywane. To raj prokuratora.
- Rozmawialiśmy o tym. - Wiem.
- Nie korzystasz? - Nie korzystam.
Okej.
Wiem, że to trudne, ale bardzo ważne.
Możesz grać w gry. Tylko uważaj.
Z telefonem, SMS-ami. Wszystkim.
Tak, rozumiem.
Okej.
Dylan mówi, że jestem sławny.
Rozmawiasz z Dylanem?
Tak, graliśmy wcześniej.
Mówi, że w internecie jest fanpage.
Założyła go jakaś dziewczyna z Ohio czy Iowa.
Jezu Chryste.
Chciałbym go zobaczyć.
Nie rób tego.
Okej? To zły pomysł. Nie rób tego.
SPRAWDŹ SKRZYNKĘ POCZTOWĄ.
Mama nie powinna już wrócić?
Zadzwonię do niej. Nakryjesz do stołu?
Zastanawialiśmy się, gdzie jesteś.
Jeździłam.
To znaczy?
Musiałam...
Nie wiem.
Jak było w pracy?
To było...
O mój Boże.
Idź do środka. Zajmę się tym.
MORDERCA GNIJ W PIEKLE
Cześć, mamo.
Zaraz przyjdę.
Okej. Rozumiem. Kochasz mnie.
PIEKLE
MORDERCA GNIJ W PIEKLE
Wszystkiego najlepszego!
Jacob!
PARK COLD SPRING
Czyim pomysłem były konsultacje z dr Vogel?
Prawniczka Jacoba ją poleciła.
Dr Vogel jest specjalistką w genetycznym dziedziczeniu zachowań,
- zgadza się? - Tak.
Wydawało mi się, że pani Klein uważała, że ten dowód nie ma znaczenia.
Stwierdziła, że może się pojawić podczas procesu.
To się nazywa być dobrym prawnikiem.
Pierwsza sesja z Jacobem odbyła się 25 maja?
Zgadza się?
Tak, zgadza się.
Najpierw my się z nią spotkaliśmy.
BIO-PSYCH GRUPA BADAWCZA
Toby chce nam przywieźć kolację.
Naprawdę?
Tak się robi, gdy ktoś umrze.
Chce cię wspierać.
Ludzie pomyślą, że ich nie chcesz.
Wiem.
Duffy dostarczyła mi akta Patza.
Myśli, że Patz to zrobił?
Nie może tego powiedzieć, ale my tak.
Patz pasuje.
Musimy to przedstawić ławie przysięgłych.
- To miłe z jej strony. - Tak.
Ludzie nas wspierają.
Andy był wciąż na studiach prawniczych.
Nie byliśmy razem nawet rok.
Ciąża nie była planowana.
Nie była, ale ucieszyliśmy się.
Prawie byliśmy wtedy zaręczeni.
Cieszyliśmy się.
Ale sami byliśmy dzieciakami. Uczyliśmy się.
Jak opisalibyście Jacoba jako niemowlaka?
- Piękny. - Trudny.
Oczywiście, że był piękny, nie o to...
Nie o to pytałaś, prawda?
Mówisz trudny, dlaczego?
Ciągle płakał.
Jakby był torturowany.
Najpierw myśleliśmy, że to kolka, ale nigdy nie przeszło.
Gdy był mały.
Szybko się uspokajał?
- Zwykle tak. - Nieszczególnie.
Miał kilka napadów złości.
To było coś więcej.
Rzucał w nas rzeczami.
Krzyczał godzinami. Nie dało się sprawić, by przestał.
To nie brzmi niezwykle.
Bo nie było. Laurie trochę dramatyzuje.
Jak Jacob zachowywał się z innymi dziećmi?
Laurie?
Zrobię krótką przerwę i coś wyjaśnię.
Zatrudniła mnie obrona.
Pracuję dla was.
- Jestem po stronie Jacoba. - Wiemy.
Więc wiecie, że te rozmowy są poufne,
więc nie musicie niczego ukrywać.
Nie w tym pokoju.
Staram się tylko zrozumieć Jacoba.
Nie sprawował się w przedszkolu.
Był zbyt ostry wobec innych dzieci. Były skargi.
- Skargi? - Przewrażliwieni rodzice.
Raz zepchnął dziewczynkę na placu zabaw.
Potrzebowała szwów.
Chłopiec oskarżył go o gryzienie, Jacob zaprzeczył.
Miał cztery lata. O czym my mówimy?
Pozwól jej mówić. Przyjdzie twoja kolej.
Staram się mówić szczerze.
Nie, sprawiasz wrażenie, jakby był czemuś winny.
A nie jest.
Był dzieckiem. Za bardzo to analizujesz.
Zawsze tak mówisz.
Nie chciałeś przyznać, że coś mogło być nie tak.
Był zwykłym chłopcem ze zwykłymi problemami.
Jak inni chłopcy.
Pediatra powiedziała to samo.
Powiedziała, że jest niedojrzały emocjonalnie
i że powinien powtórzyć rok w przedszkolu.
- I że to minie. - I minęło.
- Miała rację. - Czyżby?
Zobacz, gdzie jesteśmy.
Co przez to rozumiesz?
Wątpisz w jego niewinność?
- Oczywiście, że nie. - To nic złego.
Nie wątpię. Ani trochę.
Staram się szczerze odpowiadać na pytania.
To mieliśmy robić.
- Rozumiem. - Mówię poważnie.
Wiem, do czego jest zdolny, a do czego nie.
- Okej. - Matka zna swoje dziecko.
Toby przyjechała.
- Hej, kochanie. - Cześć.
To miłe. Dziękujemy.
Proszę.
Jak się masz?
Jakoś daję radę. To wszystko jest takie...
Nie wątpię.
Kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
Hej. Co dziś było?
Edukacja globalna, biologia i hiszpański. W drugiej klasie bardziej ją lubiłem.
Jest miła, ale potwornie długo wszystko tłumaczy.
I chyba nie zna hiszpańskiego.
„Años” wymawia nieprawidłowo.
Wygląda na to, że Jacob...
- Co się dzieje? - Mamo?
Gary nie chce, by się ze mną spotykała.
Chciała mi to powiedzieć w twarz.
Jesteś jej przyjaciółką.
A Gary jej mężem
i chodził do Cornell z Danem Rifkinem...
Są resztki z wczoraj.
ZBIÓRKA CHARYTATYWNA
BY WESPRZEĆ FUNDUSZ STYPENDIALNY BENA RIFKINA
SKLEP Z WYROBAMI METALOWYMI FREEMANA
Możesz w tym jeździć.
Nie, polecam ten.
Tak. Musisz zarabiać.
Hej, Sarah.
GIMNAZJUM ARCHER
Jak idą próby?
Mówi detektyw Duffy.
Halo?
Mówiła pani, żeby dzwonić w sprawie zabójstwa Bena.
Tak. A z kim rozmawiam?
Nazywam się Sarah. Sarah Grohl.
„Gdzie jest kapelusz?”
Młody, kolacja.
Kochanie! Kolacja!
Kochanie!
„Pięćdziesiąt dolarów”.
Laurie! Kolacja!
Laurie!
Laurie?
Napisy: Agnieszka Otawska